Door: Asher Ben Avraham
We zijn wel wat gewend van de SP als het om Israel Bashing gaat! We herinneren ons dat SP-Kamerleden Harry van Bommel en Sadet Karabulut vrolijk deelnamen aan de anti-Israel demonstratie in Amsterdam in januari 2009. Beiden leken het geen probleem te vinden dat pro-Palestijnse demonstranten daar opriepen tot gewapende strijd tegen Israel en er leuzen werden geroepen als Hamas! Hamas! Joden aan het gas!. We herinneren ons de ontluisterende aanblik van @HarryvandeSP en Karabulut die temidden van een wilde menigte demonstranten met overgave de leus Intifada! Intifada! scandeerden. Later zou Harry zeggen dat hij het allemaal zo niet bedoeld had en Intifida! ook een oproep tot vreedzaam verzet kan betekenen, maar de Arabische talenkennis van Harry kon toch niet echt overtuigen. “Iedereen weet dat intifada betekent: molotovcocktails gooien naar Israëlische soldaten”, was de reactie van het CDA-kamerlid Haverkamp.

Onlangs bleek bij het CIDI-verkiezingsdebat in Paradiso eens te meer hoe Harry denkt over de Joodse staat. Het debat vond plaats één dag na het Gazavloot-incident. Waar alle aanwezige politici er op aandrongen eerst de uitkomsten van het onderzoek af te wachten alvorens conclusies te trekken, was Harry er weer als de kippen bij om Israel als hoofdschuldige aan te wijzen. Want je moet toch consequent blijven als het om Israel Bashing gaat! Het SP-verkiezingsprogramma spreekt wat dat betreft duidelijke taal. De Palestijnse gebieden worden aangeduid als “open gevangenissen, die streng door Israël worden gecontroleerd.” De SP pleit voor sancties tegen Israel en is tegen een boycot van de “democratisch gekozen Hamasregering”. Toe maar: geen woord over het feit dat Hamas Israel regelmatig bestookt met raketten. Raketaanvallen moeten dus volgens de onwrikbare SP-logica kunnen, want het Hamasregime is toch democratisch gekozen. Het internationaal recht wordt er zelfs met de haren bijgesleept. Waar het om Israel gaat, zo stelt de SP in het verkiezingsprogramma, moet er “nadruk (…) worden gelegd op uitvoering van het internationale recht”.

Dat Israel volgens datzelfde internationaal recht de vanzelfsprekende burgerplicht heeft zichzelf te verdedigen tegen aanvallen van buitenaf, wordt door de voormalige Maoisten gemakshalve maar buiten beschouwing gelaten. Nee, de Joodse gemeenschap en Israel hebben tot dusver weinig goeds te verwachten van de SP. Maar er is nog hoop! Vorige week vond in de Tweede Kamer een spoeddebat plaats over het groeiend antisemitisme in ons land.

Los van de teleurstellende uitkomst van dit debat – een bijzonder terughoudende en in abstracte taal sprekende minister Hirsch Ballin – was de SP-bijdrage opmerkelijk. Woordvoerder Ronald van Raak noemde man en paard. Wat was de strekking van zijn betoog? Een keppel dragen in het openbaar (zoals hijzelf had gedaan toen hij was uitgenodigd voor een Joods feest) kan blijkbaar niet. Joodse schoolkinderen worden belaagd tijdens de Avondvierdaagse en worden regelmatig, bespuugd, bedreigd en uitgescholden. Van Raak gaat verder: “In de grote steden durft een op de vijf geschiedenisdocenten amper nog de Holocaust ter sprake te brengen, omdat dit gevoelig zou liggen bij leerlingen met een islamitische achtergrond”. Hij stelt ten slotte aan de minister de volgende vragen: “Klopt het dat vooral Marokkaanse Nederlanders zich schuldig maken aan verbaal en fysiek geweld? Klopt het ook dat als de spanningen tussen Israël en de Palestijnen toenemen, ook het aantal incidenten in Nederland toeneemt?” Moedige taal in een partij die nooit van veel sympathie voor Israel en de joodse gemeenschap heeft blijk gegeven.

De SP erkent dat er een probleem is: het antisemitisme in ons land neemt toe. Bovendien legt Van Raak de bron van het antisemitisme vooral bij de groep Marokkaanse Nederlanders. Jongeren van Marokkaanse komaf die zich identificeren met de Palestijnen. Van Raak ziet ook een oorzakelijk verband tussen de toename van het aantal antisemitische incidenten enerzijds en de spanningen tussen Israel en de Palestijnen anderzijds. Voor de SP zijn dit nieuwe geluiden. Geluiden die tot dusver nooit werden gehoord van zijn illustere fractiegenoot Harry van Bommel, die pleegt te grossieren in slogans en stereotypen. Er klinkt in Van Raak’s betoog zowaar begrip voor de Joodse gemeenschap in Nederland en afkeuring van antisemitische incidenten die vanuit een bepaalde bevolkingsgroep worden geïnitiëerd. Laten we hopen dat dit nieuwe realisme bij de SP ook zijn uitwerking zal hebben op de stellingname van deze partij tegenover Israel. Daarvoor zullen de Van Bommels in de SP een stapje terug moeten doen.

Kortom: minder Van Bommel, meer Van Raak!

Gisteren verschenen op Israned van de hand van: Asher Ben Avraham